Dysplazja stawów biodrowych

wpis w: Zdrowie | 0

Dysplazją nazywamy chorobę zwyrodnieniową stawów biodrowych prowadzących w konsekwencji do kulawizny i cierpienia psa. Podłoże tej choroby nie jest jednoznacznie określone i zakłada się, że wpływ na nią ma przynajmniej kilka czynników. W wielkim skrócie polega ona na braku wzajemnego dopasowania główki kości udowej i panewki kości miednicy. Choć w należytej pozycji staw utrzymywany jest jeszcze przez więzadło poprzeczne panewki, torebkę stawową i mięśnie grzbietu to ocenie podlega przede wszystkim wzajemne położenie główki i panewki.

W chorym stawie panewka         kości miednicy ulega spłyceniu a główka kości udowej deformacji co uniemożliwia prawidłowe jego funkcjonowanie . Niedopasowanie główki kości udowej i panewki oddziaływuje na pozostałe elementy stawowe, które są rozciągane i ulegają zwiotczeniu, co powoduje dalszą dysfunkcję i deformację stawu. Skutkuje to złym smarowaniem powierzchni stawu przez maź stawową, pojawiającymi się nadwichnięciami  i zwichnięciami,a  w efekcie może doprowadzić do stanów zapalnych i zwyrodnienia. Zjawisko to dotyczy częściej obu stawów niż jednego. Jest to przede wszystkim przypadłość     dotykająca szybkorosnące psy dużych ras. Uważa się, że choroba ma uwarunkowanie genetyczne,   ale na poziomie przekazywania skłonności a nie chorych stawów ( pewne jest, że dziedziczna jest skłonność do zbyt luźnych połączeń poszczególnych elementów stawu) natomiast to czy choroba   wystąpi i w jakim stopniu jest w dużej mierze zależne od czynników środowiskowych począwszy od   życia płodowego. Tak więc istotny jest nie tylko stan zdrowia rodziców ale także innych przodków  – zdrowi rodzice nie są gwarancją zdrowia szczeniąt- właściwe odżywianie suki ciężarnej i szczeniąt pokarmem zawierającym właściwe ilości wapnia, fosforu, witamin ( szczególnie D i antyoksydantów         tj. wit. E i C), mikroelementów, stosunek energii i białka a także inne czynniki środowiskowe, z którymi pies spotka się w swoim życiu, zwłaszcza w pierwszych jego miesiącach.

 

Szczenięta rodzą się z prawidłowymi stawami biodrowymi, które są strukturą chrzęstną i kostnieją w procesie wzrostu psa, który powinien przebiegać fizjologicznie i harmonijnie. W momencie,gdy szczenię zaczyna prowadzić aktywny tryb życia może dojść do głosu genetyczna predyspozycja w kierunku dysplazji i będzie ona się rozwijać w takim stopniu, w jakim jej to umożliwimy.

Ponieważ choroba rozwija się podczas kształtowania kośca należy szczególną uwagę zwracać na szczenięta aż do momentu jego całkowitego ukształtowania jako dorosłego psa.

Na co należy zwrócić uwagę, aby zmniejszyć ryzyko dysplazji?

Jednym z najważniejszych aspektów profilaktyki jest właściwe odżywianie. Odpowiednie to znaczy zaopatrujące we wszystkie potrzebne do rozwoju osobnika struktury budulcowe jak również właściwą  ilość składników mineralnych. Należy dążyć do sytuacji,w której unika się gwałtownego przyrostu  masy ciała, gdyż ma to wyjątkowo niekorzystny wpływ na podatne na dysplazję stawy. Trzeba      zdawać sobie sprawę, że dużo bezpieczniejszy dla psich stawów jest pies szczupły i wzrastający      powoli, co umożliwia całym zespołom mięśni i stawów dopasowanie się do nowej sytuacji.

Podsumowując – nie należy przekarmiać psa, nie podawać nadmiernych ilości wapnia i witaminy D3, oraz cały czas utrzymywać właściwy stosunek wapnia do fosforu co umożliwi właściwy proces  mineralizacji kośca. Z tego powodu najbezpieczniejsze wydaje się karmienie szczeniąt zbilansowaną  karmą odpowiednio dobraną do wieku i wielkości psa, a wszelkie dodatki witaminowe stosować w wypadkach absolutnie koniecznych po uprzedniej konsultacji z weterynarzem.

Inną istotną sprawą w minimalizacji stopnia dysplazji jest odpowiednie dawkowanie ruchu. Szczenięta i młode psy nie powinny być nadmiernie forsowane. Idealną formą –szczególnie dla nowofundlanda-jest pływanie, doskonale rozwija mięśnie zwierzęcia nie obciążając przy tym stawów. Należy także   zapobiegać poruszaniu się po śliskich podłożach, szczególnie problem ten dotyczy szczeniąt.Łapy szczeniaka rozjeżdżają się na takich podłożach, co przy nadmiernej ruchomości stawów może wpłynąć na rozwój dysplazji.

Jakie objawy świadczyć mogą o powstaniu dysplazji?

Objawy tej choroby mogą pojawić się w każdym wieku, choć zwykle u szczeniąt mogą one mieć  charakter ostry. Trzeba uważnie obserwować psa i zwrócić uwagę na kłopoty ze wstawaniem      (kołysanie się przy wstawaniu, kilkukrotne próby poderwania zadu) po odpoczynku,szczególnie po dłuższym leżeniu, powracające kulawizny lub sztywny chód oraz odbijanie się z dwóch tylnych nóg       naraz podczas biegu („na zajączka”). Wszelkie podejrzenia należy skonsultować z weterynarzem a wykonanie serii zdjęć rentgenowskich powinno wyjaśnić sprawę. Po prześwietleniu w kierunku dysplazji otrzymujemy następujące wyniki:

zgodne z FCI – określane jako jedna litera i ewentualnie cyfra(zawsze 1 lepsze niż 2)

A – exellent – doskonałe stawy biodrowe

B – good – prawie normalne

C – fair-lekkie zmiany dysplastyczne

D – średnia dysplazja

E – duża dysplazja

 

Dysplazja nie oznacza zawsze leczenia chirurgicznego, w lżejszych przypadkach można stosować   leczenie zachowawcze, czyli podawanie psu preparatów wspomagających chrząstkę stawową i leków przeciwbólowych. W takich sytuacjach konieczne jest także odpowiednie dawkowanie ruchu i ciągła kontrola weterynaryjna chorych stawów. Jeżeli będziemy przestrzegać odpowiednich zaleceń to pies będzie cieszył się przez długie lata dobrym zdrowiem. W przypadkach cięższych pozostaje leczenie operacyjne, które musi być starannie przemyślane i dobrane do stanu zdrowia psa.

Zgodnie z zarządzeniem Związku Kynologicznego w Polsce tylko 21 ras podlega kontroli hodowlanej w kierunku dysplazji ,w grupie tej znajduje się nowofundland. Do dalszej hodowli dopuszczane są osobniki z wynikiem prześwietlenia A,B i C, przy czym jeżeli jeden osobnik z kojarzonej pary ma lekką dysplazję (C) to drugi osobnik musi być wolny od dysplazji (A).

W celu uzyskania uprawnień hodowlanych wykonujemy badanie w kierunku dysplazji i pies zostaje dopuszczony lub nie do hodowli. Należy mieć swiadomość, że wraz z wiekiem stan psa może ulegać zmianie i również stan jego stawów, a wiec wskazane byłoby wykonywanie ponownych badań w    kierunku dysplazji. Natomiast przy kupnie szczenięcia ważnym jest dokładne przestudiowanie   rodowodów  rodziców, aby w miarę możliwości ustrzec się przed chorobami,które mają      uwarunkowanie genetyczne.

 

 

 

Opracowane przez M.Nowak ,I.Paryjczak na podstawie informacji z Internetu,szczególnie na podstawie strony www.goldenmajko.republika.pl

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *