Standard FCI 50

wpis w: O hodowli | 0

Nowofundland – Standard FCI nr 50

 

Pochodzenia: Kanada.

Ostatnia aktualizacja standardu: z dnia 29.10.1996 r.

Przeznaczenie: pies pociągowy do ciężkich ładunków, pies do pracy w wodzie.

Klasyfikacja FCI: grupa 2 – Pinczery, sznaucery, szwajcarskie psy pasterskie

Sekcja 2.2 – molosy typu górskiego, nie przeznaczone do prób pracy.

Krótki rys historyczny rasy: powstała na wyspie Nowa Fundlandia. Protoplastami są psy rodzime i  psy w typie dużych czarnych niedźwiedzi przywiezione na wyspę przez Wikingów po roku 1100. Napływ w raz z rybakami z Europy nowych ras ukształtował i wzmocnił rasę, przy czym nie zmienił jej charakteru. Gdy zaczęła się kolonizacja wyspy w 1610 roku, nowofundlandy miały już trwale ukształtowana morfologię i zachowanie. Te cechy pozwoliły im na przeciwstawienie się warunkom skrajnego klimatu, wpływu morza, podczas gdy musiały ciągnąć ciężkie ładunki i służyć ludziom swą pomocą w pracy w wodzie oraz jako ratownicy.

 

Główne cechy: nowofundland jest masywny, ciało pełne siły, dobrze umięśnione o bardzo dobrze skoordynowanym ruchu.

 

Ważne proporcje: Długość ciała od stawu barkowego do guza kulszowego jest większa niż wysokość psa w kłębie. Ciało jest zwarte. Ciało suki może być nieco dłuższe i mniej masywne niż psa. Odległość od kłębu do mostka jest nieco większa niż odległość od mostka do ziemi.

 

Zachowanie i usposobienie: zachowanie nowofundlanda wyraża życzliwość i łagodność. Dostojny, radosny, twórczy, jest znany ze swej delikatności i łagodnego usposobienia.

 

Głowa: masywna. Głowa suki odpowiada tym samym proporcjom, co głowa psa, lecz jest mniej potężna.

 

MÓZGOCZASZKA:

Czaszka: szeroka z nieznacznym sklepieniem, silnie wykształconym guzem potylicznym.

Stop: wyraźny, lecz nigdy nie stromy.

 

TWARZOCZASZKA:

Nos:  duży, dobrze pigmentowany, nozdrza dobrze ukształtowane, kolor – czarny u biało/czarnych i czarnych psów, brązowy u brunatnych.

Pysk: zdecydowanie kwadratowy, głęboki i umiarkowanie krótki, pokryty krótkim, miękkim włosem, bez zmarszczek.

Fafle (wargi): miękkie.

Szczęki / uzębienie: zgryz nożycowy i cęgowy.

Oczy: relatywnie małe, głęboko i osadzone, szeroko rozstawione. Kolor: ciemno brązowy u biało/czarnych i czarnych, dozwolony jaśniejszy u brązów.

Uszy: relatywnie małe, trójkątne o zaokrąglonych brzegach, dobrze osadzone z tyłu głowy i przylegające do policzków. Brzeg ucha dorosłego psa ma sięgać do kącika jego oka (po tej samej stronie głowy).

 

SZYJA: silna, umięśniona, mocno osadzona na ramionach wystarczająco długa by zapewnić prawidłowe – silne osadzenie głowy. Nie powinno być zbyt mocno zaznaczone podgardle.

 

CIAŁO: Masywna budowa kośćca. Patrząc z boku, ciało jest głębokie i krzepkie.

Górna linia: pozioma i mocna od kłębu do zadu  .

Grzbiet: szeroki.

Lędźwie: silne i dobrze umięśnione.

Zad: szeroki, opadający pod kątem około 30 stopni.

Klatka piersiowa: szeroka, pełna i głęboka z dobrze ukształtowanymi żebrami.

Brzuch i dolna linia: nieomal pozioma i brzuch  nigdy nie podkasany.

 

KOŃCZYNY:

PRZEDNIE: kończyny przednie są proste równoległe ustawione do siebie nawet, gdy pies porusza się stępem lub lekkim kłusem.

Barki: bardzo dobrze umięśnione i położone z tyłu.

Łokcie: przylegające do klatki piersiowej.

Śródręcze (pęcina): nieznacznie pochyłe.

Palce przednich kończyn: duże, proporcjonalne w stosunku do ciała, zaokrąglone i przylegające do siebie. Tkanka między palcami obecna.

TYLNE: od ich budowy zależy  siła uciągu psa, moc, z jaką płynie i odbija się od gruntu. Miednica musi być silna, szeroka i długa.

Udo: szerokie i muskularne.

Kolano: dobrze pochylone, ale nie nazbyt by nie było wrażenia iż pies jest przykucnięty.

Podudzie: silne i dość długie.

Śródstopie (pęciny): relatywnie krótkie proste, równoległe względem siebie, prostopadłe do ziemi. Nie mogą być zwrócone ani do wewnątrz ani na zewnątrz.

Palce tylnych kończyn: mocne, przylegające do siebie. Wilczy pazur może być spotykany, powinien być usunięty.

 

OGON: Gdy nowofundland płynie ogon służy za ster; tak czy inaczej jest silny i szeroki u nasady. Gdy pies stoi ogon zwisa, lecz jego końcówka może się lekko unosić; sięga do pęciny lub jest trochę dłuższy. Gdy pies jest w ruchu lub jest podekscytowany, ogon unosi do poziomu nieznacznie zakrzywiając na końcu, ale nigdy zawinięty ponad grzbietem ani pomiędzy nogami.

 

KROK/RUCH: poruszając się nowofundland  mocno wyrzuca przednie kończyny, pobierając napęd z kończyn tylnych, daje to wrażenie, iż porusza się bez wysiłku. Lekkie kołysanie jest naturalne. Gdy wzrasta prędkość psa ślad jego kroków staje się pojedynczy przy czym górna linia pozostaje pozioma.

 

SIERŚĆ:

WŁOS: nowofundland ma wodoodporną podwójną sierść. Włos pokrywowy jest długi i prosty. Lekkie falowanie jest możliwe. Podszerstek jest miękki i gęsty, gęstszy zimą niż latem, ale zawsze rozciąga się od zadu do piersi. Włosy na głowie, pysku, uszach są krótkie i delikatne. Przednie i tylne nogi zaopatrzone w pióro. Ogon na całej długości pokryty długim, gęstym włosem, który nie tworzy flagi. Trymowanie i strzyżenie nie jest wymagane.

 

KOLOR: czarny, biało-czarny i brunatny.

  • Czarny: tradycyjnym kolorem jest czarny. Kolor powinien być jak najgłębszy, ale lekkie odbarwienia od słońca są dozwolone. Białe znaczenia na piersiach, palcach i/albo końcu ogona są dopuszczalne.
  • Biało-czarny: to umaszczenie jest pozostałością historycznego pochodzenia rasy. Preferowane znaczenia to czarna głowa z białą strzałką na pysku, czarnym siodłem, czarnym zadem aż po nasadę ogona. Pozostałe części ciała winny być białe z jak najmniejsza ilością czarnych plamek.
  • Brunatny: w odcieniach od czekoladowego po brązowy. Białe znaczenia na piersiach, palcach i/albo końcu ogona są dopuszczalne. Biało-czarne, brunatne psy powinny być wystawiane wraz z czarnymi.

 

WIELKOŚĆ I WAGA: przeciętny wzrost w kłębie wynosi:

Dorosły samiec – 71 cm (28 stopy),

Dorosła suka – 66 cm (26 stóp).

Przeciętna waga psa  w przybliżeniu –  68 kg,

Suki w przybliżeniu – 54 kg .

Duża wielkość jest pożądana, lecz nie kosztem utraty symetrii, zdrowia, siły i prawidłowego ruchu.

 

BŁĘDY: wszelkie odstępstwa od ww. zasad powinny być traktowane jako błędy i rozpatrywane proporcjonalnie do stopnia, z jakim występują.

Wrażenie ogólne: brak masy,

Struktura kośćca: ospały (leniwy) wygląd, delikatny kościec.

Charakter: agresja, bojaźliwość.

Głowa: wąska.

Pysk: ścięty lub długi.

Fafle: nazbyt wyraziste.

Oczy: okrągłe, wyłupiaste, żółte, wyglądające nazbyt groźnie.

Plecy: słabo związane,  luźne.

Ogon: za krótki, za długi, zakręcony, skręcony koniuszek..

Przednie kończyny: miękka pęcina, słabo związane palce, stawianie palcy do wewnątrz lub na zewnątrz, brak skóry pomiędzy palcami.

Tylne kończyny: spoinowane, postawia krowia, beczkowata, wliczy pazur.

Ruch: naprzemienny, szuranie nogami, zbyt krótkie kroki, chodzenie bokiem (jak krab), innochód, ruch zbyt taneczny lub zbyt ciężki.

Włos: Nie przylegający (otwarty), brak podszerstka.

 

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:

·        Zły temperament.

·        Przodo lub tyło zgryz, skrzywiona szczęka.

·        Krótka i szorstki włos.

·        Kolor znaczeń inny niż biały u czarnych i brunatnych psów

·        Inne umaszczenie niż czarne, brunatne lub biało-czarne.

Samce muszą mieć dwa normalnie wykształcone jądra, umieszczone w mosznie.

 

Tłumaczenie standardu ze strony www.fci.be/uploaded_files/050gb2002_en.doc

Małgorzata Nowak

Zostaw Komentarz