Dziedziczenie wad

wpis w: O hodowli | 0

Z innej listy, ale ciekawe:
“Wczoraj na Targach w Lodzi uczestniczyłam w wykładzie prof. Kopra na temat dysplazji biodrowej, i oto garść statystyki – więcej możne opowie Ula, bo ja nie chciałabym czegoś poknocić.

Na podstawie badan Szwedzi ustalili prawdopodobieństwo wystawienia dysplazji u szczeniąt z rożnych skojarzeń:

  • oboje rodzice wolni od dysplazji 24 – 37.5 %
  • jeden rodzic z dysplazja 44.7 – 50 %
  • oboje rodzice z dysplazją 84.1 do nawet 93 % !!

ALE ! Jeżeli wszyscy dziadkowie są wolni od dysplazji, to prawdopodobieństwo spada do nawet 8.7 % !!

Dalej – zbadana została (w USA) także wiarygodność prześwietleń w rocznym wieku:

12 m-cy – 68.9 % 
18 m-cy – 82.7 %
24 m-cy – nawet 95.4 %

Co oznacza, ze prawdopodobne jest, ze roczny pies z lekka dysplazja może mieć w wieku 2 lat zdrowe stawy (ze względu na trwający wciąż rozwój). Wiec jeśli mamy psa o dużej wartości, u którego stwierdzono lekka dysplazje, nie używajmy go, ale i nie wycofujmy z hodowli – powtórzmy badania w wieku 2 lat.

Na koniec p. prof. podał międzynarodowe zasady zwalczania dysplazji u psów:

  1. Kojarzyć psy o normalnych stawach biodrowych;
  2. Psy normalne winny pochodzić od normalnych rodziców i dziadków;
  3. Normalni rodzice powinni dawać 75% zdrowego potomstwa;
  4. Do kojarzenia należny wybierać partnerów z najwyższym % urodzonego normalnego potomstwa ( co najmniej 75%);
  5. Do rozrodu należny wybierać suki o doskonale ukształtowanych stawach biodrowych – lepszych niż u rodziców.

Oczywiście dysplazja to również czynniki środowiskowe – ale powyższe powinno być baza dla każdego hodowcy.

Zostaw Komentarz